Eylül ayının gelişiyle birlikte serinleyen rüzgarlar ve sararan yapraklar, sinemaseverleri ekran karşısında battaniyenin altına çekerken The Atlantic yazarları bu mevsimin hissettirdiği tüm duyguları özetleyen altı özel filmi bir araya getirdi.
İşte Atlantic'in seçtiği filmler:
Sonbaharın vazgeçilmezi: When Harry Met Sally
When Harry Met Sally, New York’un dökülen yapraklarını ve kalın örgü kazaklarını hikayenin merkezine alarak tam bir sonbahar klasiği sunuyor. Marie-Rose Sheinerman için bu yapım, soğuk günlerde içilen sıcak bir çorba gibi hissetiriyor.
Kendisinin de New Yorklu bir gazeteci olması nedeniyle Sally (Meg Ryan) karakteriyle güçlü bir bağ kurduğunu belirten Sheinerman, filmin finaline ayrı bir değer veriyor. Senaryonun ilk halinde karakterler ayrılıyordu; ancak yönetmen Rob Reiner çekimler sırasında eşi Michele Singer’a aşık olunca filmin sonunu mutlu bitecek şekilde değiştirdi. Sheinerman, bu sonbaharda filmi özellikle perde arkasındaki bu gerçek aşktan beslenen iç ısıtıcı finali için yeniden izleyeceğini söylüyor.
Ciddileşen günlerin filmi: Michael Clayton
Sebastian Smee’ye göre sonbahar şairlerin iddia ettiği gibi sadece melankoli ve içe çekilme mevsimi değil; paltoların giyildiği ve hayatın aniden ciddileştiği o sert eşik. 2007 yapımı Michael Clayton tam olarak bu atmosferi taşıyor.
Film, çocuksu bahanelerin geçerli olmadığı katı bir ''yetişkinler'' dünyasında geçiyor. George Clooney’nin hayat verdiği Michael Clayton, prestijli bir New York hukuk bürosunun arka bahçesini temizleyen bir “sorun çözücü”. Kumar borçları, dağılmış ailesi ve iyi niyetine rağmen her adımda ayağına dolanan geçmişiyle Clayton, New York’un puslu ve soğuk sokaklarında kendi vicdanıyla boğuşuyor. Tilda Swinton ve Tom Wilkinson’ın devleştiği bu kurumsal gerilimde Smee, özellikle filmin açılışındaki o unutulmaz sahneye dikkat çekiyor. Vur-kaç kazası yapıp panikle arayan kibirli ve zengin bir müşterinin hâlâ yaz rehavetinde şımarıklık yapmasına karşılık Clayton, sonbaharın o tavizsiz ve soğuk gerçekliğiyle durumu özetliyor:
"Burada oynanacak bir oyun yok. Kaçış yolu yok. Şampanya odası yok. Ben de mucize yaratıcısı değilim; sadece bir kapıcıyım, hepsi bu."
Değişimle yüzleşmek: Little Women
Greta Gerwig'in 2019 yapımı Little Women uyarlaması, sonbaharın mutluluk ve hüznü bir arada taşıyan yapısını yansıtıyor. Film, March kardeşlerin hayatlarının farklı dönemlerini anlatıyor. Çocukluk dönemleri daha sıcak sonbahar tonlarıyla, yetişkinlik dönemleri ise daha soğuk ve sert bir ışıkla gösteriliyor. Jo March'ın büyüme arzusu çocukluğuna olan bağlıyla geride kalıyor. Çevresindeki insanların geçmişi geride bırakması, onun için zor bir sürece dönüşüyor. Film, geçmişe tutunanlar için değişimin kaçınılmaz olduğunu hatırlatıyor.
New York sonbaharının romantik yüzü: You've Got Mail
You've Got Mail filminin ilk 30 dakikası sonbahar atmosferiyle öne çıkıyor. New York'un sonbaharı, filmin karakterleri ve sokakları üzerinden gösteriliyor. Elma şenlikleri, renkli yapraklar ve Upper West Side sokaklarında giyilen kazaklar filmin atmosferini oluşturuyor. Film kış ve ilkbahara geçse de sonbahar hissini koruyor. Karakterlerin kaybedilen aşklar, bozulan aile ilişkileri ve gerçekleşmeyen hayaller üzerine yaşadığı pişmanlıklarla sonbahar hissi film boyunca korunuyor.
Yazın bitmesini istemeyenlere: Point Break
Marc Novicoff, Los Angeles'ta büyüdüğü için mevsimlere alışmakta zorlandığını anlatıyor. Ona göre Point Break, yazın sona ermesini istemeyen insanların hikayesi. 1991 yapımı aksiyon filmi, sıcak güneşin altında sörf yapmaya devam edebilmek için banka soyan bir grup erkeği konu alıyor. Novicoff, filmin diyaloglarının zaman zaman zayıf ve hikayesinin gerçek dışı olduğunu kabul ediyor. Ancak filmi eğlenceli buluyor. Sonbaharı da mümkün olduğunca yürüyüş, paddleboard ve yüzmeyle geçirerek yazı uzatmaya çalışacağını söylüyor.
Yavaşlamak için: Silent Friend
Silent Friend, üç farklı dönemdeki öğrencilerin bir Alman üniversitesindeki bitkilerin gizli yaşamını anlamaya çalışmalarını anlatıyor. Hikaye 1908, 1972 ve 2020 yıllarında geçiyor. Karakterler farklı dönemlerde bitkilerle insanlar arasındaki ilişkiyi araştırıyor. Filmin merkezinde yaklaşık 200 yaşındaki bir ginkgo ağacı bulunuyor. Ağaç, üç karakter için sessiz bir sığınak haline geliyor. Kim Jao'ya göre film, hikayeden çok duyulara yoğunlaşıyor. Doğaya daha dikkatli bakmayı ve çevredeki yaşamı fark etmeyi hatırlatıyor.
Kaynak: Gazete Oksijen
