Güvenlik üretmenin iki yüzü

Avrupa Birliği, modern tarihin en iddialı ekonomik projelerinden biri olarak ortaya çıkmıştı. Sınırların kaldırılması, serbest dolaşım, ortak pazar ve ortak para birimi Avrupa kıtasında uzun süreli bir refah artışı yarattı. Ancak bu refah yalnızca üretim ve ticaret becerisinin değil, aynı zamanda güvenliğin bilinçli biçimde başka bir güce devredilmesinin sonucuydu. Avrupa ülkeleri savunmayı büyük ölçüde Amerika Birleşik Devletleri’ne bırakırken, güvenliğe ayırmaları gereken kaynakları refaha, sosyal devlete ve tüketime yönlendirdiler. Güvenliğe para harcamadan zenginleşmenin mümkün olduğu bu dönem, Avrupa’nın kendince kurnaz ama uzun vadede son derece kırılgan bir tercihini temsil ediyordu.