Çöpte mükemmeli arayan bir fotoğrafçı

Martin Parr aynı dönemin tam karşı ucunda ama güzel olanın kabulüne karşı aynı duyarlılıkta duran bir fotoğrafçıydı. O Gehry’nin “başka bir gerçek mümkün” dediği bir dönemde “gerçek bir tane ve karşımızda” diyordu. Kimsenin “estetik” demeye cesaret edemeyeceği anlara mercek tutarak güzelliği yeniden tarif ediyordu. Ona bir hayranlığınız varsa sorgulanacağınız türden bir farklılıktı bu. Buruşmuş bir elin yanlarından akan bir dondurma; Pisa kulesini “düşmesin diye tutmaya çalışan” ve o işi gerçekten yapıyormuş gibi gözükmek için inanılmaz bir efor sarfeden onlarca insan ya da maç öncesi hırsla sloganlar atan İngiliz futbol taraftarları... Siz de o pozu vermişsinizdir. Parr’ın kadrajına layık olanlardı bunlar. Onun özneleri yalnızca fotoğraflanan insanlar değil, bizim de hayatımızda büyük yer kaplayan tüketim kültürünün kendisiydi, o iştahtı. O kültüre uyum sağlamaya çalışan insanlar ve duygularıydı. Parr’ın fotoğraflarında, güzelliğin mükemmeliyetten değil, gerçeğin çıplaklığından çıktığını hatırlatan bir his vardı.