Kalabalıklar içinde kendi sessizliğini koruyarak…

Bazen bir dağın eteğinde, rüzgarın eğip bükmeden sadece sürdüğü yerde durmak ister insan… Ve o yerde, yalnızlığın değil ama dingin yalnızlığın içinde yeniden doğan düşüncelerin sesi kulakları doldurur. İşte öyle bir his var Tenha’nın öykülerinde; ne ürkütücü bir boşluk ne de ıssız bir keder… Daha çok insanın kendi içine döndüğü, kalabalığın içinde kendi tenhasını bulduğu bir diyalog. Ama insanı üşüten, yalnızlaştıran bir tenhalık değil bu. Issızlığın ortasında durup bakılan dünya, bildiğimiz dünya değil; söylenen her sözde söylenmeyen, görünen her yüzde görünmeyen saklı.