Cemreyle toprağa düşmek

Son yıllarda ölüm öncesi “hayat tasfiyesi” hayatımda bir konu. Elden etekten düşmeden, kimseye muhtaç olmadan, hastane yataklarında sürünmeden uykusunda ölmek isteyenlerden oluşan 90+ anne babamın ve teyzelerimin yakınlarında kalan tek aile ferdi olduğum için… Her evimde hemen altımdaki daireye taşınan, tek evlatları olan beni koruyup kollamak için tüm ömürlerini bana göre düzenlemiş harika ailem ardımdan, dul teyzelerimi de toplayarak Marmaris’e göç etmişti. En genç teyzemi geçen mayısta toprağa verdik. En büyük teyzem, “Allahım neden önce beni almadın?” diye yaratandan hesap soruyor, anneme “Sakın benden önce ölme” diye tembih ediyordu. Onlar didişirken arkalarında, 30 Ağustos’ta doğduğu için Doğan Zafer ismini verdikleri, aile içinde Dodo diye hitap ettiğimiz, annemin tüm ailesine sahip çıkmış babam dimdik ayaktaydı, para pul tamirat işlerini hepten babama devretmişlerdi. Çok evin Dodo’suydu.