Duyulmaz denilen bu sese kulak verin

Türkçeye “ortaklaşa yaratım tiyatrosu” olarak çevrilen devised tiyatro -bugün keşfedilmemiş olsa bile- günümüzde tiyatro oyunu/performansı üretebilmenin en olanaklı yolu gibi duruyor. Hatta büyük büyük konuşursak; devised tiyatroyu maddi imkansızlıklar, sansürler, ilk gözden çıkarılan olmak, susturulmalar ve korkutulmalara karşı bir direnme, kendini ifade etme biçimi olarak tanımlamak bile mümkün, “olabilir mi”?
Bu direniş eserleri, gelecekten baktığımızda bugünün Türkiye tiyatrosuna ve hafızasına dair önemli veri kaynakları olacaklar. Bence. Hem bir seyirci hem de bir eleştirmen olarak tiyatroda en çok kalbimi çarptıran, zihnimde kıvılcımlar çaktıran üretimler de bu kolektif birlikteliklerle sahneye taşınan, mecazın otobiyografinin içine sızdığı, kişisel olanın politikliği ve genelle kurduğu ilişkiyi kurcalayan performanslar oluyor. Sayıları her geçen gün daha da artan bu üretimlerin arasında, geçen haftalarda, bu başlıkların altını kalın harflerle çizen vurucu bir oyun izledim: 52 hertz.