Anılar unutulur mu uykuya mı dalar?

Haydi, biraz çağdaş Fransız edebiyatı konuşalım. 2014’te Nobel Edebiyat Ödülü’nü alan Patrick Modiano için, “kabul edilmesi güç insan yazgılarını, hafızanın sanatını kullanarak ortaya çıkarması” ve de “işgal altında yaşamayı anlatmaktaki başarısı” gerekçeleri sunulmuştu. Kendisi de ödül konuşmasında Marcel Proust’a hafifçe meydan okuyarak, “Bugün hafıza unutmaya karşı mücadele ediyor” derken aslında bir koku, bir tat, bir duyumla geçmişin eksiksiz yaratılmasının olanaksızlığından bahsediyordu. Kendisi bile yeni bir kitaba başladığında bir öncekini unuttuğunu söylüyordu. Bu çağda artık zaman hızlanmış, toplum parçalanmış, insanlar ve mekanlar değişmiş, geçmişin üzerine de bir unutma tabakası çökmüştü. Peki madem yazar geçmişi geri getiremeyecek, o halde ne olacak? Bir fotoğraf, bir isim, bir adres, bir sokak, bir telefon numarası işe yarar mı? Bunları Modiano romanlarının tamamında görürüz. Romancının görevi işte bu küçücük parçaları görünür kılmaktır.