Ayna ayna, söyle bana!

Güzellik ve estetik algısıyla ilgili kısa bir tarihi tura çıkalım. Antik Çağ’da fiziksel güzellik ve ahlaki güzellik arasında kuvvetli bir bağ vardı. Güzel beden, güzel ruhun yansımasıydı. Esas güzellik ise erdemdi. Rönesans’ta insanlar ideal insan bedenini resmetmeye başladılar, özellikle Leonardo da Vinci, Michelangelo kusursuz oranların peşine düştü. Ancak bu idealler daha çok sanat eserlerinde ve aristokrat çevrelerle kısıtlı kaldı. 19. yüzyıl ve özellikle Sanayi Devrimi sonrası şehirleşmeyle fotoğrafçılık başladı. “Sanat, sanat içindir,” diyen estetikçi akımla güzellik kutsallaştı. Edebiyat alanında da Oscar Wilde’ın Dorian Gray’in Portresi ve Thomas Mann’ın Venedik’te Ölüm romanları modern insanın güzelliği takıntıya dönüştürmesini konu aldı.