Dünya geçici ama edebiyat ölümsüz

Okurlar, biz yazarlara sıkça şu soruyu sorar: “Bu roman sizin kendi hikayeniz mi?” Ben de bu soru her sorulduğunda usanmadan aynı cevabı veririm: “Hayır, değil.” Okur, hayır cevabını duyunca tuhaf bir üzüntüye kapılır, sanki birden metinle arasına mesafe koyar. Otobiyografik hikaye olsa sevecek ama yazar hikayeyi muhayyilesinden uydurunca sukutuhayale uğruyor. Halbuki okurun kaçırdığı bir nüans var: Kurmaca, inşa edilen bir şeydir. İnsanın hikayesi -Julian Barnes’ın deyimiyle- tektir ama romancının hikayeleri bitmez tükenmez bir kaynak suyu gibi yüzyıllara doğru akar durur. Romancının marifeti biraz da buradadır, üretkenliğinde.