Kadına şiddeti tersine çeviriyor

Kültür sanat camiasından, akademiden kadın arkadaşlarımızla oturduğumuzda konu mutlaka feminizmle ya da “kadına şiddete hayır” hareketiyle çözemediğimiz örtük bir mizojini (kadın düşmanlığı) meselesine geliyor. Her birimiz gün içerisinde iş yerimizde, evde, trafikte küçük ölçeklerde de olsa kadın düşmanlığıyla karşılaşıyoruz. Birbirimize bu “görmezden gelinen” küçük hikayeleri anlatıyoruz. Şiddet dili tam da bu küçük hikayelerde başlıyor ve duygusal, sözel ve dijital şiddet diye dallara ayrılıyor. Trafikte sıkça yaşadığımız kadın sürücüyü aşağılama, ev içinde tüm iş yükünü kadına yıkma, iş yerlerimizde iyi yönetici olmadığımızı ima eden patriyarkal tavırlar mikro düzeyde gözümüze “tolere edilir” görünse de makro düzeyde bakıldığında aslında cinayetlere giden yolun altyapısını oluşturuyor. Yani, şiddetin dili toplumun en küçük alanlarında kuruluyor ve bizler sesimizi çıkarmadığımız sürece şiddet büyüyor ve cinayetlere evriliyor.