Unutsak da sevebilir miyiz?

Kan bağımız olmayan biri ailemiz olabilir mi? Hatta ailemizden daha yakın olabilir mi? Senelerdir edebiyat ve sinemada eskimeyen bir konu, bence cevap her zaman, evet. Peki soruyu bir başka boyuta taşıyalım: Eğer hafızamız elimizden alınsaydı, sevgi yine de varlığını sürdürebilir miydi? Bu temayı Ishiguro, Marquez gibi büyük yazarların elinden okuduk, tartıştık, irdeledik. Unuttuğumuzda ne olur? Sevgi yok olur mu? Kolektif hafıza ve bireysel hafıza birbirinden nerede ayrılır, nerede birleşir? Edebiyat hatırlama meselesini bazen bir lanet olarak ele alır, (Ayfer Tunç’un son romanı Annemin Uyurgezer Geceleri gibi) bazen bir savunma mekanizması olarak kullanır (savaş romanı anlatıları) ve bazen de kendi geçmişinden kurtulma arzusudur.