Kremer’in Kremerata’sı İstanbul’da

Günümüzde, geçen yüzyılın keman ekollerinden söz edemiyoruz. Ancak, bağlı olduğu ayrıcalıklı Rus keman ekolünü bilinçli olarak kırarak farklı bir yol seçen kemancı hakkındaki “Gidon Kremer, geçmişin anıtsal virtüözlerinin yerini doldurabildi mi?” sorusu hep aklımı kurcalamıştır. Kremer’in 1960’larda Sovyetler Birliği’nde filizlenen avangart akımların bestecileriyle kurduğu ilişki, onu farklı bir kemancıya dönüştürdü. Moskova Konservatuarı’nda David Oistrakh gibi bir efsanenin öğrencisi olan Kremer, Alfred Schnittke, Arvo Pärt, Edison Denisov, Sofiya Gubaidulina gibi avangart bestecilerin müzik anlayışına paralel bir çabayla keman eserlerini farklı yorumlayarak dikkat çekti. Geniş ve dengeli yay kullanımı, net cümleleme, sol el disiplini ve aşırı duygusallıktan kaçınan müzikalitesi Oistrakh’tan gelse de, ton anlayışı bilerek pürüzlü, bilerek bozulmuş bir güzellik duyumu, onun ayırt edici özelliği oldu. Çaldığı eserleri sanki sorguluyor, politik ve düşünsel bir eleştiriyle yaklaşıyordu.