Amerika’nın acayip keşfi

Bu yılki Dünya Kupası’nın en önemli özelliği futbol dışı konuların, maçlardan, sonuçlardan çok daha fazla ilgi görmesi oldu. Zaten balık baştan burunlara sinyal vermişti. Ev sahibi ana ülke ABD. Trump ABD’si hem de. Dünyaya, müttefiklerine sürekli meydan okuyan, tarifeden askeri konulara kadar tehditler savuran, Avrupa ile bile itişen ABD. 41 ülkeden yüz binlerce seyircinin, basın mensubunun, sporcunun geleceği bir turnuvanın ana ülkesinde yabancılara karşı yapılan kanun ötesinde alışılmamış düşmanlık, hoyratlık… Kupa, tarihte hiç görülmediği kadar siyasal oluverdi. Savaş halindeki ülke konumundaki İran’a maçları ABD’de oynamasına karşın, ülkede kalma izni verilmedi. Takım Meksika’da kalıp her maça uçup biter bitmez geri gelmek durumunda kaldı. Pek çok ülkenin milli takımına sınır kapılarında inanılmaz çile çektirilip kötü muamele yapıldı. En kötüsü FIFA tarafından özenle seçilen hakemlerden biri, Somalili Omar Artan ülkeye sokulmadı, geri gönderildi! FIFA’nın, Başkan Trump’a, bugüne kadar hiç olmayan, bir barış ödülü yaratıp vermesiyle acayip davranışlar başladı. Bir önceki maçta ABD oyuncusu Balogun’ın gördüğü kırmızı kartın cezası, Trump’ın Infantino’ya bir telefonu ile kaldırıldı ve oyuncu maçta oynatıldı! Neyse ki her şeye rağmen Belçika ABD’yi yendi de siyasi müdahale tartışmaları iyice büyümedi. Tabii maç sonunda bütün Belçikalı oyuncuların kollarıyla Trump’ın dans edişini taklit ederek, marşı haline gelen YMCA şarkısını söylemesi ABD’de pek alışılmamış bir kapaktı. Öte yandan İngilizce konuşan ülkelerin seyircilerinin sürekli Trump ile dalga geçen şarkı ve tezahüratları kendisini statlardan uzak tuttu.