“Bizim evde en önemli şey öğrenmekti”

Geçen günlerde kaybettiğimiz duayen tarihçi İlber Ortaylı’nın, 1917’de Kırım’da doğan annesi Şefika Karaşay Ortaylı’nın hayatı, Stalingrad’ın savaş yıllarından Nazi kamplarına, oradan Avusturya’ya ve Ankara’ya uzanan bir yolculuğun nefes kesen hikayesi. Yoksulluk, baskı ve vatansızlıkla sınanan bu hayat, Türkiye’de Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi’nde Rus dili ve edebiyatı hocalığına uzanan bir akademisyenin hikayesine dönüşse de kızı Nuriye Ortaylı’nın kaleme aldığı Annem Şefika (Kronik Kitap) kitabı, aslında insan odaklı bir yakın tarih anlatısı. Kitapta yalnızca güçlü ve çok yönlü bir kadının portresini değil merhametini ve umudunu kaybetmemiş, insanları kökenlerine ya da inançlarına göre ayırmayı reddeden cesur bir karakterin anlatısını okuyoruz. Hekim ve yazar Nuriye Ortaylı, annesinin gündelik sohbetler sırasında aktardığı anıları, biriken dağınık notları bir araya getirirken Kırım’dan Avrupa’ya, savaşlardan sürgünlere uzanan bir kuşağın tanıklığını aktarıyor.