Su ile düşünmek

Su, yeryüzünün tuttuğu en radikal arşivlerden biri belki de. İnşa ettiğimiz kentsel peyzaj bu akışkan arşivin üzerine çekilmiş geçici bir kabuk gibi, çünkü şehirler ne kadar örtmeye çalışırsa çalışsın, yüzeyden silinen her ıslak kayıt mekanın derinliklerinde bir dip akıntısına dönüşüyor. Bastırılmış dere yatakları, üstü kapatılmış bataklıklar, yönü zorla değiştirilmiş akışlar. Su, yüzyıllardır nehir yataklarında hapsedilmeye, ehlileştirilmeye direniyor. Rıhtımlarla çevrilen, kentin altına itilen bu tarih yine de bir yerde -belki tam da kolektif ve politik bellekte- canlı kalmayı başarıyor. Bir kentin sanayileşmesi, sınıfsal çatlakları, ekolojik yaraları önce suda birikir. Nehrin debisindeki değişim, kıyının betonlaşma biçimi bunlar iktidarın mekanı nasıl evcilleştirdiğinin, onu nasıl bir sermaye ve denetim alanına çevirdiğinin en açık kanıtı. Resmi tarihin unutturmaya çalıştıkları er ya da geç su yoluyla yüzeye çıkar.