Haydi gençler meyan kökü şerbetine sahip çıkalım

Çocukluğumdan hatırlarım sokaklarda şerbet satan şerbetçileri. Kostümleri, sırtlarındaki sarı metal ibrikleri, bellerinde aynı metalden bardaklıkları ile beni çok etkilerdi şerbetçiler. Şerbetçi diye kelimenin sonunu uzatarak bağırıp, isteyene bellerinde bardaklıktan belki de o gün onlarca defa kullanılmış bir bardak çeker, hafif eğilip ibriğin kuğu boynu gibi ucundan bardağı şerbetle doldururlardı. Başta şerbetçi eğilince ibriğin ucu bardağa yakın olur, yavaş yavaş dikildikçe bardakla ibriğin arası açılır ama şerbet tam isabetli biçimde havada bir yay çizerek bardağı doldurmaya devam ederdi. O hareket o kadar artistikti ki sanırsın şerbetçi reverans yapıyor. Bugün barmenler shaker’ın iki yarısı ile benzer bir hareket yaparlar kokteyli havada süzülürken havalandırmak için. Bu tekniğe throwing denir bar dünyasında. Aslında kolay değildir o mesafeden sıvıyı havada süzülerek bardağa ya da shaker’a isabet ettirmek. Görmez oldum o şerbetçileri gündelik hayatta. Son dönemde Ramazan ayında ortalıklara çıkar oldular Ramazan eğlencelerinde iftar saatinde. Halbuki çok havalı, sunumu da çok göz dolduran bir hadiseydi şerbetçilik. Bana ise çocukluğumda şerbet içmek yasaktı. Yok içinde boya var, bardaklar temiz değil gibi söylemler nedeniyle hiç o havalı şerbetçilerden şerbet içemedim küçükken. Onun yerine biri gelse de şerbet sipariş etse, ben de o sunumu seyretsem diye beklerdim şerbetçinin yakınlarında.