Şehir kendine benzer çocuklar yetiştiriyor

Hande Ortaç’ın Sus (İletişim Yayınları) romanı, okuru daha ilk sayfalardan itibaren tedirgin edici bir atmosferin içine yerleştiriyor. Roman, görünmeyen ama her an hissedilen bir tehdidin gölgesinde ilerliyor; izlenme, takip edilme ve hedef alınma duygusu metnin omurgasını oluşturuyor. Romanın merkezinde, birbirine zıt gibi görünen ama aynı sistemin içinde sıkışmış iki karakter yer alıyor: Dijital dünyada kimlikler kurarak gerçekliği manipüle eden bir erkek ve kendi bedeniyle, geçmişiyle hayatta kalmaya çalışan bir kadın. İstanbul ise bu hikayede yalnızca bir arka plan değil; şiddeti, eşitsizliği ve çıkışsızlığı çoğaltan, karakterleri biçimlendiren canlı bir yapı olarak karşımıza çıkıyor. Tüm bu katmanları, “Her zaman iyi olanda kalmaya çalışan kadın sistemde cezalandırılırken, sistemin maşası olan erkeğinse sırtı sıvazlanıyor” diyen Hande Ortaç’la konuştuk.