Tesla ile voodoo bebeğini aynı masaya oturtan roman

Geçen aylarda Galata’da, tam çocukluğunun geçtiği o büyülü sokaklarda karşılaştık Nazlı Eray’la. Kucaklaştık. Galata’nın yokuşları, eski apartmanları ve belleğiyle çevrili o an, sanki Nazlı Eray romanlarından çıkıp gelmiş bir sahneydi. Rüyayla gerçeğin, geçmişle bugünün birbirine karıştığı, tesadüf gibi görünen ama kader tarafından önceden yazılmış hissi veren karşılaşmalardan biri… Zaten Eray’ın edebiyatı da biraz böyle işliyor. İnsanlar yıllar sonra yeniden ortaya çıkıyor, şehirler hafızanın içinde yaşamayı sürdürüyor, ölülerle diriler aynı masaya oturabiliyor. Bir mektubun içine girilebiliyor, bir örümcek kaderi yönetebiliyor, bir pişmiş kelle hafızanın bekçisine dönüşebiliyor. Onun romanlarında olağanüstü olan hiçbir zaman olağanüstü görünmüyor; hayatın doğal akışı içinde yerini buluyor.