Kötü domates bizi uyandırır: “Ne kaybettik?” diye sordurur

Domatesin hayatımdaki yeri, çoğu “büyük” malzemeden daha merkezi. Havyarın, trüfün, eski bir Burgonya’nın heyecanı başka; ama domates bambaşka bir şey. Çünkü domates, gündeliğin içine saklanmış bir ölçü aleti gibi: Mevsimi mi, sabrı mı, tarımın gidişatını mı, hatta memleketin damak hafızasını mı soruyorsanız, cevabı çoğu zaman domateste buluyorsunuz. Yaz sonunda pazardan aldığınız bir pembe domatesi ortadan ikiye bölüp kokladığınızda, çocukluğunuzdan kalma bir anı mı gelir, yoksa “Bu sene domates niye böyle?” diye iç geçirdiğiniz o yarım cümle mi… Domates hem duygusal hem de acımasızdır; iyiyse sizi şımartır, kötüyse yüzünüze gerçekleri vurur.