Öfkenin ve hafızanın romanı

Bazı romanlar okurda hayranlık uyandırır, bazıları hayret. Bazılarıysa daha başka bir şey yapar: İnsan okurken bir yandan büyülenir, bir yandan da huzursuz olur. Jamaica Kincaid’in Annemin Otobiyografisi romanı bende tam böyle bir etki yarattı. Kitabı bitirdiğinizde sadece güçlü bir edebiyat metni okumuş olmuyorsunuz; sanki içinizde uzun zamandır kapalı duran, adını tam koyamadığınız bir kapı aralanıyor. Ardından içeriye anne, yokluk, sömürge, beden, hafıza ve öfke aynı anda doluşuyor.