Peki ya şimdiki çocuklar?

Geçen hafta Türkiye’nin farklı şehirlerindeki okullarından gelen haberler içimizi parçaladı. Bu tablonun bir günde ortaya çıkmadığını biliyoruz. Uzun süredir biriken, görmezden gelinen, üstü örtülen bir mesele. Bıçaklı saldırılar, okul çeteleri, zorbalık, öğretmenlere yönelen şiddet, dijital linçler… Geçen hafta herkes konuştu. Sosyal medyada, ekranlarda, köşe yazılarında… Herkes bir anda uzman oldu. Nedenleri sıraladı, çözümler önerdi, teşhisler koydu. Ama bir tuhaflık vardı: Sesi en az duyulanlar yine öğretmenlerdi. Oysa çocukların öfkesini, kırgınlığını, yalnızlığını en yakından gören onlar. Gerekirse bir öğrenciyi korumak için kendini siper etmekten çekinmeyen, bunu bir “görev” değil bir sorumluluk olarak gören insanlar. Çoğu zaman bir çocuğu anne-babasından daha iyi tanıyan, onun ses tonundaki küçük değişimi bile fark eden kişiler.