Tori Amos’un politik alegorisi

Tori Amos’un bu hafta yayınladığı yeni albümü In Times of Dragons, onun kariyerinde yalnızca yeni bir sayfa değil, 30 yılı aşan bir anlatı biçiminin bugüne taşınmış hali. Amos’u 90’lardan itibaren ayrıksı kılan şey, piyanoyu bir eşlik enstrümanı değil, hafızanın, öfkenin ve kadın deneyiminin ana dili gibi kullanmasıydı. Sanatçının ilk albümleri Little Earthquakes ve Under the Pink ile kurduğu kırılgan ama sert dünya, pop müziğin itirafçı damarını genişletmiş; din, cinsellik, iktidar ve travma gibi başlıkları kişisel hikayelerin içine yerleştirmişti. In Times of Dragons bu mirası daha açık politik bir alegoriye taşıyor. Albüm, demokrasi ile tiranlık arasındaki mücadeleyi masalsı, karanlık ve yer yer grotesk bir anlatı üzerinden kurarken, Amos’un eski gücünü hatırlatıyor. Amos büyük fikirleri sloganlaştırmadan, karakterlere, imgelerle dolu sahnelere ve piyano etrafında dönen dramatik bir gerilime dönüştürüyor. Bu yüzden albüm, geç dönem kariyerin güvenli bir tekrarı gibi durmuyor. Amos’un günümüz popüler kültürü içerisinde hâlâ oldukça anlamlı bir yere yerleştiriyor.