Zülfü Livaneli, yeni romanı Kervankıran’da iyi tanıdığı bir coğrafyadan insanların kente, metropole, yabancı kentlere göçünü çok sesli bir anlatıya dönüştürürken, Lermontov’un Aşık Garip yapıtını bir kılavuz kitap olarak önde tutuyor, geleneği çağdaşın öncülü olarak yeniden yaşatıyor. Yalnızca çok sesli değil, özellikle kayıtlar ve bellek arasında kurduğu dönüşlerle, değişen anlatıcılarla çok katmanlı bir roman oluşturuyor. Kitabı hazırlayan, oğlu Can’ın ardından yitirdiğimiz Cem Akaş da arka kapak yazısını şöyle bitiriyor: “Kervankıran, Anadolu kültürünü modern romanla harmanlayan, Türk edebiyatının en derinlikli eserlerinden biri. Bir başyapıt.” Can ve Cem Akaş’ın devri daim olsun, anılarına saygıyla...
20.11.2026 04:32
“Ne kadar yerel anlatırsanız o kadar evrensel oluyorsunuz”
Zülfü Livaneli’nin “Bizim hikaye anlatma biçimimizle modern romanı kaynaştırmak istedim” dediği yeni romanı Kervankıran, insan göçünü çok sesli bir anlatıya dönüştürüyor
* Bu haber/yazı ve resimlerin eser sahipliğinden doğan tüm hakları Haftalık Yayıncılık Anonim Şirketi’ne ait olup işbu yazı/haber ve resimlerin, kaynak gösterilmeksizin kısmen/tamamen izin alınmaksızın yeniden yayımlanması yasaktır. Haftalık Yayıncılık Anonim Şirketi’nin, 5187 sayılı Basın Kanunu’nun 24. maddesinden doğan her türlü hakkı saklıdır.
Yaz köşesi değil, ‘Şiir Köşesi’
13 Kasım 2026
Rex adlı köpeğin kolektifi
06 Kasım 2026
“Sinemaları hatırlamak şiirleri de hatırlamaktır”
30 Ekim 2026
Güneyli şiirin şairini yitirdik
23 Ekim 2026
“Yazarın yüzü hiç gülmeyecek mi?”
Tüm Yazıları
16 Ekim 2026