Kadın emeğinin temsili: Ellerinde Toprak

Anadolu, Elif Uras’ın Ellerinde Toprak sergisinin düşünsel coğrafyası; İznik’in çinicilik mirası New York’taki atölye ritmiyle kesişirken kap-beden eşdeğerliği arkeolojik bir süreklilik içinde okunuyor. Döküm, torna ve elde biçimlendirme; kazıma, astar, sır ve çoklu pişirimle katmanlanan yüzey, adeta bir palimpsest: Malzeme, biçim ve desenin üst üste bindiği bir maddi kültür bellek alanı. Neolitik figürinlerden Osmanlı’nın geometrik ritmine uzanan ikonografik hat, hacimli gövdeler üzerinde yeniden örgütleniyor; ölçek ve yükseklik mantığı, mekanda kademeli bir geçit kuruyor. Merkezde ise kadın emeği var. Tabak ve sikkeler, altın günleri ve yerel dayanışmalarla temas ederek armağan/karşılıklılık mantığını görünür kılıyor; altın, süsten çok bir söz dağarcığına dönüşüyor. Parıltı, mat ve rölyefli zeminlerle tartılarak emeğin izine geri bağlanıyor.