Hayatın kıyısında bir anne

Başarısız giden bir ilişkinin sebebini ararken, sebepsiz bir melankolinin ve yahut öfke nöbetinin esiri olduğumuzda; terk etmek, terk edilmek, ölüm gibi olgularla başa çıkamadığımızda baktığımız tek bir yer var, çocukluğumuz. O karanlık ve tekinsiz dönem ne kadar da derin, bakması ne kadar da meşakkatli… Orada neler olduğunu hiçbirimiz tam olarak bilemiyoruz. Hafızamız bizi yanıltabilir, kaldıramadığımız bir travmayı yeniden kurgulamış ve önümüze atmış olabilir. Ebeveynlerimiz ise kendi pencerelerinden hikâyeyi anlatıyor olabilir. O halde nasıl bileceğiz tam olarak “orada” neler olduğunu?