Bir sessizliğin kıyısında duran cümleler

Cemil Kavukçu ile 2000’lerin başında tanıştım. İlk karşılaşmamızda biraz heyecanlıydım. Onun sükuneti, dinginliği, masmavi gözlerindeki dikkatli bakış bir anda ortamın dengesini kurmuştu. Sonra zamanla bir araya gelmeye başladık. Kitap fuarlarında, öykü günlerinde… Zamanla daha da yakınlaştık, aramızda yavaş yavaş özel bir şakalaşma dili oluştu. Sulandırılmamış şakalarla birbirimizin yüzünü güldürüyorduk. Gülüşün içinde yazının, cümlenin, sessizliğin kıymetini bilen bir ortaklık vardı.