Banu Yelkovan
Sam Knight’ın 1 Haziran'da The New Yorker’da yayımlanan yazısının temel tezi Infantino’nun bir nevi “temiz eller” operasyonu olarak geldiği FIFA’yı “futbolu satan” bir kuruma dönüştürmesiydi. Bunun fırsatlarını ve risklerini sorgulayan Knight, 48 takıma çıkan, daha fazla maç, daha fazla ülke, daha fazla sponsor ve daha fazla yayın geliri hedefleyen Dünya Kupası’nın daha fazla içerik, daha fazla ekran süresi, daha fazla veri ve daha fazla reklamdan beslenen bir ekosisteme dönüştüğünü söylüyordu. Bu dönemi en iyi temsil eden şey “su molası” diye pazarlanan reklam kuşakları oldu. Yedik mi? Yemedik. İçtik mi? Kısmen.
