Sporting, Fotis Ioannidis’e büyük bir yatırım yapmıştı. Yunan forvet, geçen yılın eylül ayında 25 milyon euro karşılığında Lizbon’a gelmişti. Bu bedel onu kulüp tarihinin en pahalı üçüncü transferi yaptı. Ancak geçen sezon ve hatta tüm Sporting kariyeri sakatlıkların gölgesinde geçirdi.
Yeni sezona ise telefonundaki birkaç uygulamayı silerek başladı. 26 yaşındaki futbolcu, sosyal medyanın hayatından fazla zaman çaldığını fark edince hesaplarını kapattığını anlattı: “Sınır koyan biriyimdir ama bu konuda hiç sınır koymamıştım. O dünyada olmak bana bir şey katmıyordu. Düşünme ve yaşama biçimimi değiştirip ne olacağını görmek istedim. Memnunum.”
Kararın arkasında yalnızca zaman yok. Ioannidis’e göre sosyal medyadaki ortam toksik. Bazı yorumların canını sıktığı, bunları kafasından atmak için kendi içinde mücadele ettiği dönemler olduğunu anlatan Yunan forvet, şimdilerde o saatleri başka şeylerle geçiriyor. Satranç oynuyor, kitap okuyor...
Satrançtaki rakibi, Panathinaikos’ta dört sezon birlikte oynadığı ve aynı yaz Sporting’e transfer olan Georgios Vagiannidis. Boş zamanlarında okuduğu kitaplar arasında da kendi anlattığına göre, Dostoyevski ve Sokrates üzerine metinler var.
Rodri ve Jokic de sosyal medyadan arınmıştı
Sosyal medyasız bir futbolcu günümüzde bir istisna olarak görülüyor. Ama en bilinen örnek, dünyanın en iyi oyuncusu ödülünü kazanmış biri. 2024 yılında Ballon d’Or’u kazanan Rodri kendisini sosyal medyası ve dövmesi olmayan “sıra dışı” bir futbolcu olarak tanımlıyor.
İspanyol orta saha Instagram’da, X’te ya da Snapchat’te hesabı olmadığını, bu kararı çok genç yaşlarında verdiğini anlatmıştı. Ioannidis’in sözlerini andıran bir gerekçesi de vardı. Rodri’ye göre sosyal medya insanı başkalarının fikrine, ondan beklendiğini düşündüğü şeye göre hareket etmeye itiyor. Kendisi buna hiç ihtiyaç duymamış.
Basketbolda da benzer bir isim var. Denver Nuggets’ı kulüp tarihindeki ilk şampiyonluğa taşıyan Nikola Jokic, sosyal medyada yok. Nedeni sorulduğunda verdiği cevap tek cümle: Sosyal medya bir zaman kaybı. NBA’de bu konuda yalnız da değil, Kawhi Leonard da sosyal medyayı kullanmayan yıldızlardan.
Soyunma odasında satranç
Ioannidis ile Vagiannidis’in tahta başındaki düellosunun Premier Lig’den de bir örneği var. Pandemi döneminde o zamanlar Chelsea forması giyen Ben Chilwell, takım arkadaşı Reece James ile sık sık satranç oynadıklarını, Rusya dönüşü uçakta tek bir oyunun bütün yolculuk boyunca sürdüğünü anlatmıştı. Uzun yıllar Real Madrid forması giyen Dani Carvajal de sakatlık dönemlerinde sık sık satranç oynadığını söylüyor.
Trabzonspor’un Mısırlı yıldızı Muhammed Salah her gün, anonim bir hesapla satranç oynadığını ve ortalamanın üstünde bir sıralamaya sahip olduğunu söylüyor. Arsenal’de top koşturan Eberechi Eze 2025'te amatör satranç oyuncularının katıldığı bir turnuvadan zaferle ayrıldı. Fulham’ın sol beki Antonee Robinson ise satrancın sahadaki karar verme becerisini geliştirdiğine inanıyor. İşin teknik direktör tarafı da var. Manchester City’yi çalıştıran Enzo Maresca, Coverciano’daki antrenörlük tezini “Futbol ve Satranç” başlığıyla yazdı.
Sporun kitap kurtları
Okuma kısmında da Ioannidis yalnız sayılmaz. Eski PSG forveti Guillaume Hoarau geçen ay verdiği röportajda bol bol Platon, Sokrates, Aristoteles ve Montaigne okuduğunu, sabahları sesli okuma seansları yaptığını anlatmıştı. Kortların en bilinen kitap kurdu ise Polonyalı tenisçi Iga Swiatek. 6 Grand Slam şampiyonu tenisçi okumayı zihninde başka bir dünyaya gitmenin yolu olarak görüyor. Bir dönem Madame Bovary’yi bitirip Umberto Eco’nun eseri Gülün Adı’na geçmişti.
Kortlarda kitap açan bir temsilcimiz de var. Zeynep Sönmez geçen yıl Pekin’de oynanan Çin Açık’ın ikinci turunda dünya 12 numarası Clara Tauson’ı 6-4, 2-6, 6-3 yendi. Bu, kariyerinde ilk 20'deki bir rakibe karşı aldığı ilk galibiyetti. Oyun aralarında elinde Descartes’ın unutulmaz eserlerinden Ruhun Tutkuları vardı. Sosyal medyada en çok konuşulan da skor değil, bu kitap oldu. Paylaşımlardan birinin özeti de buydu: Descartes okumaya gelen Zeynep, okuma molalarında dünya 12 numarasını yenmişti.
Sokrates’ten Descartes’a, oradan satranç tahtalarına uzanan bu hikâyelerin ortak noktası aynı: Sporcular saha dışındaki boşluğu kendi meraklarıyla dolduruyor. Kimisi kitapların sayfalarında, kimisi satranç tahtasının başında kendine başka bir dünya kuruyor. Ioannidis ise o dünyaya girebilmek için önce sosyal medyanın kapısını kapattı.
Geriye tek bir soru kalıyor:
Bu değişim Alvalade’de gole dönüşecek mi?
