Ayna ayna söyle bana...

Işık düğmesine basıp kapıyı açar. Banyoya girer. Lavabonun önüne gelir. Yarım açık gözleriyle aynaya bakmaya başlar. Aynadaki kendine bakar. Gözlerini tamamen açarak. Karşısında kendisi vardır. Bir karış ötesinde. Detaylıca inceler, ağzı, burnu, saçı, gözü… Ne de olsa kendini gördüğü nadir anlardan ve fırsatlardan birindedir. Başkalarına bakar. Metroda, otobüste, lokantada, otururken, yürürken hep başkalarına bakar. Hikayeler, tanımlar yazar. İsimler bile yakıştırdığı olur. Mesleklerini, ne olduklarını hatta aklına gelecek her türlü şeyi nasıl yaptığını tahmin etmeye çalışır. Sabahları uyanınca ise sadece kendini görür. Kendine bakınca, gerçekten kendini mi görür? Çocuklara, hele büyük şehirde yaşayan çocuklara ev çizmeleri söylendiğinde neredeyse hepsi eğik kırmızı çatılı bir ev çizer. Çatıda dumanı tüten bir baca da mutlaka vardır. İşte ev, yuva… Ama neredeyse hiçbiri kırmızı tuğla çatılı, çitli, bahçeli bir ev görmemiştir bile. Öyle duman tüten baca ise hiç karşılarına çıkmaz. Kitaplar, çizgi filmler hariç. Aynı görüntünün türlü çeşidine o kadar maruz kalırlar ki artık ev denildiğinde gerçekten içinde oturdukları, bölgelerinde yaşanılan evlerdense, kültürel olarak işlenen ev gözlerinin önüne gelir. O da aynada kimi gördüğünü düşünür. Kendi gerçek bir yansımasını mı, görmek istediği kişiyi mi, herkesin gördüğü kişiyi mi, kendisi diye anlatılan kişiyi mi…?