İyisiyle kötüsüyle Cannes’da ilk hafta

Cannes Film Festivali dünyanın en büyük organizasyonlarından biri. Binlerce insanı ağırlayan Festival Sarayı adeta bir arı kovanı. Her şey tıkır tıkır işliyor. Evet devasa bir bütçesi var, evet devletin, belediyenin katkısı büyük. Ama işlerin sadece parayla yürümediğini kendi vatanımızınkiler de dahil birçok organizasyonda defalarca gördük. Ellerindeki okuyucularla binlerce kişinin biletini okuyup, üstüne de tüm güler yüzleriyle "Bonjour" demeyi ihmal etmeyen bir ordu var karşınızda. Ama hele bir terslenmeye görün! İşte o zaman vay halinize! Güvenlikle tartışan bir gencin yaka kartının anında boynundan alınıp, “yasaklı” ilan edildiğini bile gördü bu gözler. (Dedikodu gibi olmasın ama, ülkemizin çoook ünlü bir yıldızının kardeşiydi kendisi!)
Her yıl olduğu gibi bu yıl da ana yarışma programı açıklandığında tüm film meraklıları bir heyecan dalgasına kapıldı. Yeni kuşağın ilk filmlerini bayılarak izlediğimiz isimlerinin yanında, Uzak Doğu sinemasının önemli yönetmenleri, ana dilleri dışında kimi ilk kez çalışan ustalar; hep listedeydi. Şaşırtıcı olansa Amerikan sinemasının bu yıl festivalde neredeyse hiç olmamasıydı. İlk listede açıklanan Ira Sachs filmi The Man I Love’a son dakikada Cannes’ın pek sevdiği yönetmen James Gray’in Paper Tiger’ı eklendi. Sırası gelmişken hemen söylemeli, film çok sıradan bir aksiyonumsu. Rus mafyasının etkin olduğu 80’ler sonu New York’unda geçen bir suç draması. Kırmızı halının görüp göreceği en ünlü oyuncular Scarlett Johansson (fena bir peruk eşliğinde, anneannemsi bir kompozisyon çiziyor), Adam Driver ve Miles Teller başroldeydi.