Tahran’ın sessiz geceleri

Bazı coğrafyalar sinema ve edebiyat söz konusu olduğunda daha doğurgandır. Bunun sebebi acıdan geçen toplumlar, devrimler, savaşlar ya da hiç dinmeyen siyasal çalkantılar olabilir elbette. Baskının arttığı yerde insanın anlatma ihtiyacının da büyüdüğüne inanıyorum. Belki de bu yüzden İran sineması yıllardır beni en çok etkileyen sinemalardan biri olmayı sürdürüyor. 2000 senesinde, henüz bir lise öğrencisiyken ilk kez Majid Majidi’nin Cennetin Çocukları filminde çocuksu masumiyetin, zalim yetişkin dünyasında nasıl parçalandığını izlediğimde çarpılmıştım. Seneler içinde Abbas Kiyarüstemi’nin filmlerindeki sessizlikleri, Asghar Farhadi’nin gündelik hayatın içine gizlediği ahlaki çatışmaları işleyiş biçimini sevdim. Sanki yüreklerinden ateş geçmiş gibi anlatıyorlardı hikayelerini.