Çanağından yaprağına enginar

Osmanlı padişah kaftanlarında birçok bitkisel motif kullanılmış süslemeler için. Nar çiçeği, gül, karanfil, çam kozası, lale, zambak, meyve çiçekleri, hurma ve selvi ağaçları gibi süslemelere 16. yüzyıl sonrası bir de enginar eklenmiş. Enginarın yabani hali olan kengelin büyüleyici mor çiçeğinin bunda etkisi olmuştur diye düşünüyorum. Tarihte doğal yollarla mor rengi yaratmak çok maliyetli olduğundan, uzun süre soyluların, kralların rengi olarak addedilmiş. Padişahlar bu çarpıcı renkten etkilenmiş olacak ki enginarı kaftanlarında motif olarak kullanmışlar. Enginarın atası kengel Yunan ve Roma medeniyetlerinde daha çok bir süs bitkisi olarak yetiştirilirken, Endülüs’te kengelden yenebilecek bir enginar yaratmış Müslümanlar 12. yüzyıl civarı. Yabani enginar kengelin ana vatanı Akdeniz coğrafyası. Temizlemesi zor çiğ enginarı. Yapraklarının çanağına bağlandığı yerde az bir eti var pişirildiğinde dişle sıyırabileceğiniz. Çanağın üstündeki tüylü bölümü sıyırdınız mı çanak en lezzetli bölümü. Körpe enginarlar ise yaprakları, çanağı ve sapının bir bölümü ile yenebiliyor. Enginarın tadına gelince, toprağımsı, otsu bir tadı var. Hafif bir fındığımsı tat hissediliyor geride. Kuşkonmaz ve Brüksel lahanası otsu tarafta enginarı çağrıştırsa da toprağımsı tarafta yer elması ve kerevize de yakın tadıyor. Sapının lifli, çanağının kremamsı yapısı ile farklı dokuları da barındırıyor içinde.

Bayrampaşa-sakız-bebek

Nasıl pişirdiğiniz önemsiz